Over de afstamming en de ontwikkeling van de Duitse dog, zoals wij die tegenwoordig kennen, valt nog wel het één en ander te vertellen. Om te beginnen zijn naam en hoe hij daar aan gekomen is.
Wij gaan terug naar het jaar 1870 toen in Denemarken de dog vrij veel voorkwam, zowel in het lichte als zware type. Men gebruikte deze honden voor de jacht op grof wild: beren, wilde zwijnen, wolven, enz. Het spreekt vanzelf dat de denen de bij hen voorkomende dog “deense dog” gingen noemen en dit tot vandaag de dag nog doen.
Toen deze “deense dog” in Duitsland geïmporteerd werd, begonnen de Duitsers deze hond te “perfectioneren” door de dog te kruisen met windhonden waardoor het type minder plomp en eleganter werd. Zij kwamen tot een standaardtype en veranderden de naam in “Duitse dog”. Deze naam werd enkele jaren later ook door ons land overgenomen.
De strijd om de naam van het ras tussen Denemarken en Duitsland heeft tot veel verwarring onder de mensen geleid. Er zijn mensen die menen dat een zwart-wit gevlekte dog een deense dog is en een geel gestroomde of een blauwe dog een Duitse dog. De kleurvariëteit heeft echter niets met de naam te maken en in Nederland noemen wij deze dog dus “Duitse dog”.

Als land van oorsprong echter heeft de Fédération Cynologique Internationale, kortweg F.C.I. genoemd, Denemarken erkend. Doordat in verschillende landen geen vaste lijn gevolgd wordt wat de naam betreft, is verwarring niet altijd te voorkomen. Dit komt ook in de namen van de rasverenigingen van andere landen tot uitdrukking.

De Duitse dog zelf is van oorsprong gelijk aan alle andere hondenrassen met als stamhouder de wolf en de jakhals. De evolutie bracht de hond steeds dichter bij de mensen en al spoedig begrepen de mensen het nut van de hond. Men ging honden gebruiken voor het bewaken van erf en goed, als trekdier en als huisgenoot. De rol die de hond als huisgenoot ging vervullen, werd echter steeds belangrijker, maar ook als bewaker en gebruikshond kwam hij meer in het middelpunt van de belangstelling.

Het karakter

De Duitse dog in actie is een toonbeeld van energie, wilskracht en majesteit. Hij heeft een krachtige lichaamsbouw en straalt trots, kracht en elegantie uit. Hij is de Apollo onder de hondenrassen.
De Duitse dog valt direct op door zijn imposante hoofd. Van nature heeft de Duitse dog grote hangoren. Deze werden vroeger (en in sommige landen gebeurt dat nog steeds) op een leeftijd van ongeveer 7 weken gecoupeerd. In Nederland is het sinds 1991 verboden om de oren van een hond te couperen. De uitdrukking van de Duitse dog is, mede door zijn grote hangoren, zachtmoedig en melancholiek.
De voornaamste karaktereigenschappen van de Duitse dog zijn de grote waakzaamheid en opmerkingsgave, de goedaardigheid en de aanhankelijkheid.

De Duitse dog is een imponerende hond. Zijn forse voorkomen dwingt ontzag af en het beschermen is hem aangeboren. Van nature is de Duitse dog bereid om zijn huisgenoten te verdedigen. Onrecht kan hij moeilijk verdragen.
De Duitse dog is vriendelijk van karakter. Door zijn rustige, bijna statige houding, is het een ideale huishond die, ondanks zijn grootte, praktisch in ieder huis kan worden gehouden. Bovendien is zijn liefde voor en geduld met kinderen bewonderenswaardig. Tegenover vreemden kan de hij wat terughoudend en wantrouwend zijn.

Tekst Karen Cosman. Klik voor meer info op de banner.

naar boven